وگله اسبی که در پیرهنم رم کردند

بند دنیا نبودم که گلنگدن را میکشید

حواسم به تو بود و آن چمدان لعنتی

- گفتی چطورم؟

گفتم موهات را کوتاه که میکنی

نبض بازار طلا میزند

خندیدی

برای ماندن اما کافی نبود

به چشمهام نگاه نکردی

یقه ام را درست کردی

گفتی برمیگردم

کاش زار میزدم

میگفتم هنوز چند سطر از یک عطر زنانه 

چند واژه تو را

به دفترم بدهکارم

نگاه زخمی اسبی در نفسهای آخر بودم

حواسم به تو بود

بند دنیا نبودم که شلیک میکند 

 فقط میتوانم به تو فکر کنم

نه بیشتر

وقتی درست اول بهار

 دستهایم را می چینند

چگونه در آغوشت بکشم

درخت مجاور

من

محکوم به قد کشیدنم

با سری سبز وتنی زخمی

که حتی کلاغها

 بیم دارندسلامم را

حدود مرا باغبان مشخص میکند

من با درختی پیوند می خورم که باغبان بخواهد

بگو چاره چیست

وقتی در سرمان فرو رفته است

هرس کردن برای درختان خوب است

من فقط میتوانم به تو فکر کنم

نه بیشتر

اما

به باد سپرده ام

دانه هایم را به جنگل ببرد

تا فرزندانم

عشق را در توحش جنگل تجربه کنند

پرنده ای می گفت:

عشق که با قانون در آمیخت

قفس متولد میشود

باید به خودش برسد:

عزیز است عکس این ماه

تمیز باید این قاب

چند سنگ را جابجا کرد

باید صدایش دلنشین تر باشد:

یک دنیا وقار می آید

موقر باید این رود

باید بگیرم التهاب را

از موجهایی که قرار است دستبوس عباس باشند

احتمالا از این نقطه آب بردارد

آبروی عباس در میان است

باید گواراترین آب را برای رقیه فرستاد

خدای من

ابدیست لحظه نوشیدن عباس.

ویک سو عباس

حلقه نحیف دستانی سه ساله

بر سترگ گردنی از مو باریکتر

وعطشْ بارانی که بر شانه های عمو میریخت

یل ام البنین آمد

                     وحادثه ورق خورد

                                           آنگونه که میدانیم

هیچ رودی این چنین تحقیر نشد که فرات

فکر میکنند:

کارگران معدن طلا چقدر خوشبختند

هر بار که

انگشتهایم از نوازش موهات بر میگردند

در صندلی و بیشتر از آن در خودم فرو رفته بودم منتظر یک اتفاق خاص بودم که افتاد

رضا بروسان و مهدی آخرتی که تکانم دادند

سال ۹۰ داروخانه

در خودم و نسخه و سیستم فرو رفته بودم و منتظر هیچ اتفاقی نبودم اما افتاد

سلام علیرضا شنیدی رضا بروسان مرده

-کی گفته؟

-تو وبلاگ فلانی خوندم

تو دلم گفتم مگه رضا بروسان هم میمیره

و.....

از شاعرهای خوب مشهد خاطرات خیلی خوبی طی یک سال زندگی اونجا دارم

از صمیم قلبم به همه دوستای مشهدیم تسلیت میگم

تقدیم به تمام شاعرای این روزای مشهد:

گاهی سرخورده و مایوس

گاهی سربلند و پرغرور

چونان که دنیایی را توانم به آتش کشید

شبیه سیگاری در انگشتهای بروسان

این است زندگی

زمین دارد گر میگیرد

وکوههای یخ هر روز بیشتر آب میشوند 

من معتقدم

هنوز هم یک مرد

هر شب در چاه کوفه اشک میریزد...

برای یک انقلاب

گاهی تظاهرات

گاهی شبنامه

                             ...وخون

ولی تو

فقط کافیست مرا با اسم کوچک صدا کنی

چنان که میدان تیر

                         شلیک را

معجزه

چیز عجیبی نیست

  نگاه کن

  بی تو

یک جنازه در شهر قدم میزند

۲

در خانه

در کوچه

در شهر

غم عجیبی ریخته است

وسیع فتوحات چشم تو بیشتر از آنست که فکر میکردم

نه اهل کتاب

ولی فکر میکنم

اگر فرات آن روز مسیرش را به سمت عطش شش ماهه ای تغییر میداد

امروز

آبشارهای جهان سربزیر نبودند

امروز

رودها از دریا به کوه میزدند

من فکر میکنم

خیمه آسمان فرو نمیریزد اگر

از ستونهاییست که دستهای عباسند

وباران

چکه های مشکیست تیر خورده

 اینجای شعر

حنجره شیعه درد میکند

دستهایم را بالا میبرم

 وقتی نوبت زینب میشود

وقتی به حسین میرسم

من

فقط میتوانم سکوت کنم